Oh nee, dit gebeurt mij!

Oh nee, dit gebeurt mij! Onlangs mocht ik als hoofdact 2 keer 45 minuten de muziek verzorgen in Verzorgingstehuis de Swaensborch in Monnickendam. Het was een gastenmiddag georganiseerd door de Vereniging De Zonnebloem.

logo-staandDe vrijwilligers hadden de zaal prachtig gedecoreerd met zonnebloemen en er stond een grote tafel op het podium met allerhande prijzen, die na afloop van het concert verloot zouden worden onder de aanwezige gasten.
Na een openingswoord van de voorzitter die mij introduceerde, kwam ik op en legde uit dat ik verzoekliedjes zou gaan spelen. “Jullie hebben het vanmiddag helemaal voor het zeggen”. De meeste van de 100 gasten schatte ik tussen de 80 en 95 jaar. Ze hadden mijn repertoire als muzikale menukaart op de tafel liggen. Door te roepen of hand op te steken kon men dan een verzoeklied aanvragen.
Alhoewel ik mij tijdens familiefeesten comfortabel voel met deze manier van werken, vind ik het tijdens een luisteroptreden in theateropstelling best een uitdaging. Alle aandacht is op mij gevestigd en ik wil het graag iedereen naar de zin maken. Aan de andere kant kunnen mensen alles roepen wat op de repertoirelijsten staat. Mijn repertoire is gebaseerd op de Top 2000 en hoewel Bob Dylan en Paul McCartney dit jaar ook 74 jaar worden, is mijn repertoire over het algemeen wat aan de jonge kant voor de oudsten onder ons.
deurneHier kan ik over het algemeen goed mee uit de voeten, omdat er naast het modernere repertoire ook veel echte “liedjes van vroeger” tussen zitten. Deze worden er in de regel ook wel uitgepikt door het publiek.
Ik begon dan ook veilig met “Het Dorp” van Wim Sonneveld.  Daarna werd “Desperado” van The Eagles aangevraagd. De sixties en de seventies en Engelstalig repertoire doen het steeds beter verzorgingstehuizen.
Bij het derde lied dacht ik zelf eigenlijk weer aan een mooi liedje van vroeger zoals “Het Kleine Café aan de Haven” of, “Sophietje”. Wat schetst mijn verbazing toen ik ineens hoorde roepen: “Paradise By The Dashboard Light“. Dit lied had ik onlangs ingestudeerd met een zangeres en op een 50ste verjaardag uitgevoerd.
paradise
Als er één lied was dat ik dus echt niet vond passen bij deze hoogbejaarde mensen dan was het het duet van Meat Loaf en Ellen Foley uit 1978. Daar stond ik dan. Ik geef de mensen de vrijheid liedjes aan te vragen, tegelijkertijd heb ik de verantwoordelijkheid voor een geslaagde middag. “Paradise..” duurt ook nog eens meer dan 8 minuten en dat is lang voor een lied dat niet zou aanslaan. Ik keek de zaal in, even met een mond vol tanden. “Paradise By The Dashboard Light”, klonk het nog eens luid. Ik heb de mensen verteld dat ik dít verzoek wel als laatste had verwacht en heb iedereen opgeroepen vrolijk mee te doen en mee te klappen. Met toch wel een beetje een stok in mijn buik begon ik het lied te spelen. Wat mij verbaasde was dat de meeste mensen het nog echt waardeerden ook. Men keek geamuseerd naar de uitvoering en er klonk een luid applaus toen het lied was afgelopen. Moraal van het verhaal: Ook ik schat mensen ouder (en daarmee behoudender) dan ze blijken te zijn.
Ik kan je vertellen dat ik mijzelf dus toch veel meer op mijn gemak voelde bij “Het land van Maas en Waal”, “Op een mooi Pinksterdag” en “Mag ik dan bij jou” dat ik ook nog op verzoek deze middag heb uitgevoerd.

This entry was posted in Actueel. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

security-high.png
Leuk als je reageert! Na het versturen komt je reactie in de wachtrij voor goedkeuring en kan het enige tijd duren voordat je reactie verschijnt. Eén keer versturen is dus voldoende.
 

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

One Response to Oh nee, dit gebeurt mij!

  1. Wat leuk om te lezen en zeer herkenbaar hoe verrassend de verzoeken soms kunnen zijn! Heel veel succes met alle vreemde verzoeken die vast nog zullen volgen en hou ons op de hoogte! Wilhelmus