Hier word ik nou echt blij van….

Vraag: Weet je waar ik echt blij van wordt?
Antwoord: Doen wat ik leuk vind. Ja en nu even realistisch, want zo zit de wereld niet in elkaar. Of misschien…..?

Mooiere wereld
Zoals je misschien weet, ben ik niet altijd troubadour geweest van beroep. Voordat ik met gitaar door heel Nederland trok om feestjes extra gezellig te maken, heb ik in het bedrijfsleven gewerkt. Ik heb toen veel rondgereisd in de internationale “business to business” verkoop. Ik zocht samenwerking met bedrijven die de producten en diensten van het bedrijf dat ik vertegenwoordigde konden gebruiken en hier hun productieproces eenvoudiger, flexibeler en schoner konden laten verlopen. Eigenlijk was mijn persoonlijk doel altijd, de wereld een beetje beter en een beetje mooier te maken. Tijdens mijn laatste baan, vertegenwoordigde ik een product, dat niet bleek aan te slaan bij de markt die ik bediende. Ik bezocht verffabrikanten in het verre oosten om een westers verfkleurenmengsysteem bij hen te implementeren. Ik heb dit 3 jaar gedaan zonder substantieel voet aan de grond te krijgen. De mensen die ik sprak werden niet blij van de voordelen die het product in Europa bracht. Thailand, Maleisië Indonesië of China bleek het anders in elkaar te zitten. Flexibiliteit bleek niet een issue en bovendien konden, door de lage loonkosten, mensen daar het werk doen, waar we in Europa machines voor hebben. Ik kan je vertellen, het was mentaal erg zwaar om de halve wereld rond te reizen en steeds weer met enthousiasme bedrijven te bezoeken om dan toch telkens weer bot te vangen.

Geschenk
Toch bleek deze ervaring later een geschenk te zijn geweest omdat ik werd gedwongen om na te denken over wat mij zelf dreef. Stel dat ik wel succesvol was met het leveren van deze dienst en stel dat ik een miljoenenomzet zou gaan draaien, werd ik daar dan ook echt blij van? Ik kan je vertellen dat het best een schok was om er achter te komen, dat ook eventueel succes in de markt, niet echt zou hebben bijgedragen aan mijn eigen geluk. Help!!! Ik was al die tijd bezig geweest anderen en de wereld te helpen, ten koste van mijzelf. win : lose. Hier kwam ik pas achter toen ik in een lose : lose situatie was beland.

Gestopt
Ik heb toen gedaan wat veel mensen die ik spreek niet doen, niet durven en niet hebben gedaan. Ik ben gestopt. Ik heb gewoon ontslag genomen, zonder goed doordacht plan wat dan te gaan doen. Als enige kostwinner in huis, 3 kinderen op een particuliere school, hypotheek en andere vaste lasten en daartegenover krap een jaar spaargeld. Ik kreeg hier veel reacties op. Collega’s die zeiden, “Ik wou dat ik dit durfde” en familie, die je (terecht) voor gek verklaren voor dit onverantwoordelijke gedrag. (En even als zijstap voor de mensen die wel iets anders willen doen, maar dit niet durven omdat ze bang zijn voor de reacties uit hun omgeving: Het overgrote deel van familie, vrienden en kennissen vond helemaal niets van mijn rigoureuze beslissing. “Oké, nou succes ermee hoor” was een veelgehoorde reactie.)
Over de rollercoaster waar we toen als gezin in beland zijn, zou ik een boek kunnen schrijven.

Win : win
Feit is, dat reflectie op wat ik wel wilde, mensen blij maken, maar niet zonder ook mezelf blij te maken uitkwam op het van mijn hobby mijn beroep te maken. Ik begeleidde mijzelf al graag op de gitaar en ik had in diverse school- en studentenbands gezeten. Ik ben toen eigenlijk gewoon begonnen. Website maken, bellen van campings en horeca gelegenheden, alles aanpakken wat op mijn muzikale pad kwam en waar ik voor mensen kon optreden. Dit creëren van een win : win situatie gaf de kracht die nodig was om door te gaan, als dit nodig was.
Met steun van mijn vrouw Baudy, die toen betaald werk is gaan zoeken, kwamen we in privé in een heel andere dynamiek. Meer thuis, meer bij de kinderen, samen verantwoordelijk voor opvoeding en inkomen terwijl ik iets aan het opbouwen was waar ik echt zelf warm voor liep.
Hoewel het financieel best krap en op een gegeven moment erg spannend is geweest, zijn we gelukkig niet failliet gegaan.

Verbeter de wereld….
Op dit moment hebben we allebei een eigen goed-lopende bedrijf en dragen we gelijkwaardig bij aan het gezinsinkomen. Mijn vrouw heeft na veel studie en (veld)onderzoek de C.O.N.S.E.N.T.-methode ontwikkeld. Een communicatie methode waar steeds meer vraag naar is bij teams, die zelfsturend zijn of zelfsturend worden. We doen allebei waar ons hart naar uitgaat en dragen maximaal bij om ook andere mensen gelukkig te maken en hiermee de wereld te verbeteren.

Als de definitie van “pensioen” is, alleen maar doen wat je zelf leuk vindt, dan zijn wij voor ons 50ste met pensioen gegaan. En dat we hierbij ook nog mogen meewerken aan een betere wereld, is helemaal een geschenk.

 

En nu ben ik erg benieuwd: Wat zou jij graag het liefst willen doen als je het voor het zeggen had? Of doe je dit al?  Waar word jij het meest gelukkig van?
Laat het weten in het commentaarveld hieronder.

Delen?Share on Google+Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInEmail this to someone
This entry was posted in Actueel. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

security-high.png
Leuk als je reageert! Na het versturen komt je reactie in de wachtrij voor goedkeuring en kan het enige tijd duren voordat je reactie verschijnt. Eén keer versturen is dus voldoende.
 

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

3 Responses to Hier word ik nou echt blij van….

  1. Hoi Arnoud, mooi verhaal! Ik zou zelf liedjes blijven schrijven, nog een cd uitbrengen, doorbreken, een groter publiek bereiken, en op maat geschreven liederen schrijven voor teams! Ik doe dit al en het mag nog veel meer worden. Succes! Geertjan Aleven

  2. Karin Ohlenbusch says:

    ‘Als ik weer jong zou zijn en opnieuw voor een beroepskeuze zou staan, zou ik hetzelfde kiezen’ zeg ik wel eens. Dit zegt op zichzelf al genoeg. Ooit koos ik voor de opleiding verpleegkunde. Na mijn diploma eerst gewerkt in het ziekenhuis en later in ons huwelijk in de wijkverpleging. Toen we kinderen kregen ben ik een poos gestopt en toen zij alle drie op de middelbare school zaten, kon ik via de particuliere verpleging weer instromen.
    Ik was met hart en ziel wijkverpleegkundige en kon de -niet volledige baan qua tijd- dank zij het feit dat Hans kostwinner was, prima combineren met zorgen voor de kinderen en thuis. Nu, al lang met pensioen, ben ik vrijwilliger in de zorg en begeleid ouderen na partnerverlies. Luisteren en ‘er zijn’ maakt de wereld ook een beetje mooier.
    En daar word ik blij van!