Het zit allemaal tussen je oren!


“Het zit allemaal tussen je oren” wordt wel gezegd als je ergens last van hebt, terwijl de oorzaak niet kan worden achterhaald. Dit kan heel frustrerend zijn. Het geeft mij rust om alleen al de reden te weten waarom ik iets mankeer. Met de “tussen de oren verklaring” ben ik niet gauw gerust gesteld. In ieder geval niet als het mezelf betreft.
Vorige week speelde ik in Meursinge, Iers Restaurant De Turfsteker in Westerbork.
Dit in de wijde omtrek befaamde restaurant heeft iedere laatste zaterdag van de maand live muziek. Het zit er dan stampvol met mensen en de sfeer is er supergezellig. Voor de 5e keer op rij mocht ik hier op de laatste zaterdag in januari de live muziek verzorgen. Ik begin dan om 18.30 en eindig om 22.30 uur. Ik houd er van om lekker door te spelen en zoals dat heet “alles” te geven tijdens een optreden. Zeker in een vol restaurant waar ik van tafel naar tafel loop, neem ik weinig tijd om even uit te rusten. Maar ook op een familiefeest kom ik om muziek te maken en niet om pauze te houden.

Nu wilde het feit dat ik twee dagen voor dit optreden veel had gespeeld. Op de donderdag musiceerde ik tijdens een afscheidsreceptie. Op de vrijdag was ik ‘s middags uitgenodigd op een High Tea bij een zorgcentrum voor ouderen in Baarn en ‘s avonds mocht ik de live muziek verzorgen op een 65e-verjaardagsfeest in Montfoort. Dit was dus het vierde optreden in drie dagen tijd. Na twee nummers zingen merkte ik het al. Beetje zere keel, opgezette stembanden en de hoogste noten kon ik niet meer halen. Hè dat is balen als je nog vier uur voor de boeg hebt. Toch een beetje teveel van mijn stem gevergd de afgelopen dagen, zo concludeerde ik voor mezelf.
Uiteraard maak je er dan het beste van. Ik koos die liedjes uit waar ik geen hogere tonen hoefde te zingen. Geïrriteerde stembanden hebben aan de andere kant wel het voordeel dat de lage noten er wel weer mooi sonoor uitkomen en dit viel ook het luisterend publiek op. “Zo heeft ieder nadeel zijn voordeel”, dacht ik nog.
Het was inmiddels 19.30 uur en het restaurant zat flink vol. De obers liepen zich het vuur uit de sloffen om de gemarineerde spareribs, sappige biefstukken, dikke frieten en grote glazen vers getapte donkerbruine Guinness of Murphy’s aan de gasten te serveren. De stemming zat er bij de gasten en ook bij mijzelf goed in (dit gaat vaak samen op).
Wanneer je mij live hebt zien spelen, dan weet je waarschijnlijk dat ik veel op verzoek speel en hiervoor mijn repertoire ter inzage geef aan de gasten. Ik had nog even getwijfeld om dit te doen, want zo kon ik minder makkelijk liedjes vermijden waar de hoge tonen in voorkomen. Aan de andere kant wordt het op verzoek voor mensen spelen wel erg gewaardeerd, dus besloot ik de gok te wagen. Zo deelde ik ook deze avond mijn lijsten met liedjes uit en kreeg ik al gauw de post-it memo’s, die ik erbij geef, met verzoeknummers op mijn gitaar geplakt. En natuurlijk zaten daar ook liedjes bij die deze avond echt te hoog voor mij zouden zijn. Door het plezier en de interactie met de mensen had ik eigenlijk al even niet meer aan mijn stem gedacht. Toen deze weer mijn aandacht kreeg merkte ik dat mijn keelpijn wonder boven wonder verdwenen was en ik ook de hoge noten weer terug had.
Resumerend: Je forceert je stem door in een aantal dagen veel op te treden. Je hebt last van je keel (dat voel je echt) en je stembanden voelen en klinken opgezwollen. Je denkt er even niet aan, blijft wel zingen, houd je bezig met het publiek en opeens is de blessure weg. Hoe kan dit? Ik heb er geen verklaring voor anders dan dat de blessure, jawel, toch tussen mijn oren moet hebben gezeten. Het blijft een weinig comfortabele gedachte, maar het was wel heerlijk dat ik de rest van de avond ontspannen en met veel plezier heb kunnen zingen.
Wil je op dit bericht reageren, dan zou ik dat erg op prijs stellen. Laat jouw reactie dan achter in het commentaarveld hieronder.

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

security-high.png
Leuk als je reageert! Na het versturen komt je reactie in de wachtrij voor goedkeuring en kan het enige tijd duren voordat je reactie verschijnt. Eén keer versturen is dus voldoende.
 

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

4 Responses to Het zit allemaal tussen je oren!

  1. Hans says:

    Leuk verhaal Kik. Moet je mij ook eens leren of kan dat niet? Tot spreken en nog fijne week

  2. Karin Ohlenbusch says:

    Wat een leuk verhaal weer, Arnoud! Alleen…. Dat ‘het’ tussen je oren zou hebben gezeten gaat er bij mij niet in. Zou het niet eerder het loslaten van angst zijn?
    Je werd a.h.w. gedragen door de gezelligheid, samen met alle blije mensen, stapte vervolgens over je twijfel heen om de lijsten uit te delen, vergat even je ongemak omdat je heel graag wilde spelen, raakte daardoor gecenterd…. en je had je muzikale zelf weer in de hand en in je keel. Zo eenvoudig werkt het soms…..

  3. Leny en Henk Griffioen says:

    Wat ben je toch een heerlijke perfectionist. Je schrijft ook altijd leuke stukjes, wij waarderen ze ! Wij zien uit naar jouw optreden te zijner tijd bij ons feest !

  4. Gaby says:

    He Arnaud, de mens zit wonderlijk in elkaar he?
    Mijn verklaring wat er gebeurd; alles wat je aandacht geeft groeit, als je focus op je beperking ligt, voel je die goed, als je focus op plezier geeft groeit het plezier en verdwijnt de beperking als je m echt kan loslaten. Fijn dat het zo werkt, helaas is dat bij ernstige kwalen niet meer het geval.